گونیا

شب هزار و دوم

شیما زارعی — Thu, 17 May 2012 23:13:26 GMT

شهرزاد !

بانوی قصه‌های خاک گرفته

ما جا مانده‌ایم

و هیچ پادشاهی

مشتاق قصه‌ی شب هزار و دوم نیست!

مبارزه‌ی طبقاتی!

شیما زارعی — Fri, 6 Apr 2012 23:10:10 GMT

در تراس یک برج پر طبقه، از جامعه‌ی بی‌طبقه حرف می‌زند. او به سیگار دیگرش فکر می‌کند و من به چوب پنبه‌های‌ام!

کلاستر

شیما زارعی — Tue, 3 Apr 2012 20:39:59 GMT

مهره‌های گردنم حکم پله را دارد. ماری که لباس خارپشت به تن کرده مهره‌ به مهره بالا می‌رود تا برسد به ستاد فرماندهی. هی دور می‌زند، دور می‌زند، چنبره می‌زند روی سلول‌ سلول‌ مغزم. کافی است صدایی شنیده شود تا هجوم ببرد به سوی دریچه‌های چشم و تا می‌تواند پایش را پشت پلک‌های‌ام فشار دهد و باز فشار دهد.
حدقه‌ام بین در‌آمدن و درنیامدن مستاصل است. باید سرجای‌اش بماند. اما تمام نمی‌کند ماری که قصد سرم را کرده. تمام می‌کنم؟!

آدم‌کش

شیما زارعی — Thu, 29 Mar 2012 12:56:23 GMT

حتما اگر شعر نبود دنیا خلا بزرگی را تجربه می‌کرد که با هیچ هنر دیگری نمی‌شد آن را پر کرد. چه خوب که هنوز هستند افرادی که حتا به خشونت فکری‌ات می‌توانند قبای سیمین به تن کنند و چیزی خلق کنند که اگر به صراحت گفته شود گوش‌ها از شدت خشونت‌اش زخم می‌شود و اگر گفته نشود غمی را تا ابد خانه‌نشین روح و قلبت می‌کند. سپاس آزاده‌ طاهایی:

آدمکش

اگر کلمات در من زنده می‌‌ماند

من هم مثل شما

می‌‌نشستم به تماشای غروب

و در گوش معشوقه‌ام زمزمه می‌کردم:

دوستت دارم

سال‌ها پیش مرا کشتید

بی‌تفاوت به تماشای مرده‌ام نشستید

سال‌ها نشستم بر سر جنازه‌ام و گریستم

و حالا بی‌آن‌که بخواهم

یا آن‌که بدانم

یا آن‌که بتوانم

حس می‌کنم

نوبت کشتن شماست.

(نام تو زخم من است، آزاده طاهایی، انتشارات مروارید)

بعد از تو

شیما زارعی — Thu, 8 Mar 2012 22:48:11 GMT

خاموش کردم توی لیوان‌ات خدای‌ام را

شب‌ها بغل کردم به تو همجنس‌های‌آم را

رنگین‌کمان کوچکی بر روی انگشتم

در اولین بوسه، خودم را و تو را کشتم

هی گریه می‌کردم به آن مردی که زن بودم

شب‌ها دراکولای غمگینی که من بودم!

و عشق یک بیماری بدخیم روحی بود

تنهایی‌ام محکوم به س..ک.. س گروهی بود

سیگار با مشروب با طعم هماغوشی

یعنی فراموشی... فراموشی... فراموشی

بعد از تو الکل خورد من را مست خوابیدم

بعد از تو با هرکس که بود و هست خوابیدم

بعد از تو لای زخم‌های‌‌ام استخوان کردم

با هر که می‌شد هر چه می‌شد امتحان کردم

تنهایی در جمع، در تن‌های تنهایی

با گریه و صابون و خون و تو، خودارضایی

لیوان بعدی: قرص‌های حل شده در سم

باور بکن از هیچ چی دیگر نمی‌ترسم

پشت سیاهی‌ها‌ی دنیامان سیاهی بود

معشوقه‌ام بودی و هستی و ... نخواهی بود

بعد از تو الکل خورد من را مست خوابیدم

بعد از تو با هرکس که بود و هست خوابیدم

بعد از تو لای زخم‌های‌ام استخوان کردم

با هر که می‌شد هر چه می‌شد امتحان کردم

(شاعر: سید مهدی موسوی)

مجسمه

شیما زارعی — Mon, 5 Mar 2012 08:41:42 GMT

حرکت با دنده‌ی سنگین

حقانی تا مدرس سنگین

فضا سنگین

بارش برف سنگین

نفس سنگین

خواب سنگین

نگاه تو سنگین،

...

مجسمه‌ شده‌ام

مجسمه‌ا‌ی سنگین!

در ستایش «شیما»ی خال‌دار!

شیما زارعی — Sun, 1 Jan 2012 23:35:27 GMT

آقایان یک شب خوابیدند و لابد خواب دیدند یا شاید هم ... که نام «شیما» جزو اسامی ممنوعه است و باید حذف شود. بعد در بوق و کرنا کردند که آهای شیمایان شمایان بر حق‌اید که بروید ثبت‌احوال و نام نامبارک را تغییر دهید به یکی از اسامی لابد ممدوحه!

تحلیل حضرات هم بر این منوال بود که شیما یعنی زن خال‌دار و چون جزو القاب است، تغییردادنی است و گذاشتن‌اش پس از این متوقف می‌شود.

کسی هم که از قضا مثل من این نام را چسبانده‌اند پر پیشانی‌اش به محض خواندن این دلایل موجه و محکمه‌پسند ناگهان حس می‌کند پدر و مادرش او را با یکی از سگ‌های، کارتون صد‌ویک‌ سگ خال‌دار اشتباه گرفته‌اند و می‌رود که مثلا یقه‌ی پدر و مادر را بگیرد که یا والدین! این چه نام واویلایی است که چسبانده‌اید کنار نام‌خانوادگی من. شرم‌تان باد که نام نیکو بر فرزند ننهاده‌اید!

بعد فهرست کذایی را بالا و پایین می‌کند و فکر می‌کند واقعا شیما در ردیف نام‌هایی مثل «نیمکت»، «لوله» و «مغلوبه» و «آمریکا» و ... است؟!

اما چه کند وقتی به اطرافیان‌اش نگاه می‌کند و دقت و وسواس خانواده‌اش را برای اسم‌گذاری به یاد می‌آورد نمی‌تواند والدین‌اش را ببرد زیر بار این اتهام که از سر بی‌دقتی نامش را انتخاب کرده‌‌اند. بعد به یاد می‌آورد آن‌چه از معنای اسمش می‌داند آنی نیست که حضرات بر اساس معنای «شیماء» عربی نقل کرده‌اند. و فرضا هم اگر کسی نام دخترش را زن خال‌دار بگذارد اشکال کار را درک نمی‌کند که چرا باید این نام از عرصه‌ی هستی بیرون رانده شود. مگر در همین دیار روزی حافظ، سمرقند و بخارا را به خال هندویی نبخشیده؟ و اگر این امر قطعی شود که وای بر زن خال‌دار، حال باید کسی بیاید و شهر‌های بخشیده شده را از معشوق خال‌دار پس گیرد.

به هر حال شخصا از این‌که عمومیت نام‌ام کم‌تر می‌شود، خوشحال‌ام اما بدم نمی‌آید با یک جست‌وجوی کوتاه اهمیت خال‌داری معشوق را به حضرات یادآوری کنم در این ابیات:

فریاد که از شش جهتم راه ببستند

آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت

جان فدای شکرین پسته خاموشش باد

چشمم از آینه داران خط و خالش گشت

ور چنین زیر خم زلف نهد دانه خال

ای بسا مرغ خرد را که به دام اندازد

سواد دیده غمدیده‌ام به اشک مشوی

که نقش خال توام هرگز از نظر نرود

خیال شمس تبریزی بیامد

ز عشق خال او گشتم ز غم سیر

شاه دمن و رئیس اطلال

روی عرب از تو عنبربن خال

تا خال درم وش تو دیدم

خلخال ترا درم خریدم

وان خال بناگوش مگر دانه دامست

با چون تو حریفی به چنین جای در این وقت

عجب از دام غمش گر بجهد مرغ دلی

این همه میل که با دانه خالش دارند

همان روز که آن خال بدیدم گفتم

بیم آن است بدین دانه که در دام افتم

البته خب، معیار و ملاک زیبایی از عصری به عصر دیگر متفاوت است، لابد!

و این هم لینک فخیمه‌ی مکروهیت نام شیما:

http://www.alef.ir/vdcceeqs02bq1p8.ala2.html?136564