نفسم بالا نمی‌آمد. حرکت سیال گدازه‌ای نرم و سیاه مثل هجمه‌ی بی‌امان دودِ کنده‌های خیس، نفسم را بریده بود، بند آورده بود. هیچ کس پنجره‌ا‌ش را رو به هوایی دیگر نمی‌گشود و تن‌ها ترکیب زمختی بودند از بوی زننده‌ی بنزین و خواب. چیزی زیر این پوشش بی‌امان تیره ریتم گرفته بود، شبیه موسیقی مرگ اما نه آن‌چنان خواستنی و دلنشین که بیش‌تر گنگ و دلهره‌آور؛ گویی حرکت پاهای سوسک بود بر برهنگی تن. و ذهنم خواب رفته بود در جست‌وجوی یاد کسی که سال‌ها زیسته بودم با او و حتا نامش را هم به یاد نمی‌آوردم. مثل گم‌بودگی بوی عصرهای کودکی، مثل گم‌جای مخفی شدن، مثل دست‌های پیرمرد وقتی باغچه را نوازش می‌کرد و یا حرکت باد در میان گیسوان تاریک نوجوانی. دلم یک‌سره باد می‌خواست. جریان بی‌امان یک لغزش نامرئی روی پوست تن و کندوکاو سلول‌هایی که از یاد بردم‌شان در یک روز تلخ بلوغ. دلم بادی خزنده می‌خواست که در غلتد میان بینی و چشم و بسوزاند و بشوراندم. غم سرِ شکسته‌ی باد را فقط شیشه می‌فهمید و من. 

خستگی مچاله‌ات نمی‌کند

مچالگی خسته‌ات می‌کند! 

آن قدرها فاصله نیست

من به همه دروغ گفته‌ام؛ جز تو

تو به همه دروغ گفته‌ای

حتا به من 

از  مهر چه مانده؟

جز امتدادِ بویناکِ

یک خاطره

از جنس دفتر مشقی

چهل برگ و بی‌خط 

نه پچ‌پچ هراس‌آمیزِ کلاغ

شوم بود

نه دیدار ما ساعت ۱۳

بر سنگفرش سیاه

نحوست سراسر نام من بود

که هم‌نشینی هیچ واژه‌ای را تاب نمی‌آورد

و باز هم خشتاخشت بلوکِ خون

و من عجیب

دلم خواب می‌خواهد

میان این خمیر خاک

در ابتدای رویش گندم! 

مرا نفریب به بازگشت یوسف

و

روشنای چشم یعقوب

که کنعان دیگر

نه سرزمین من است

نه سرزمین لاله‌های وارونه